WMO-adviesraad Lisse

Armoedeconferentie ISD Bollenstreek 17 november 2009

De Armoedeconferentie had eigenlijk niets te maken met de armoede van de mensen die van de bijstand afhankelijk zijn maar meer met de armoede waarin de gehandicapten van de Bollenstreek zouden kunnen worden gedompeld. De titel had beter 'verschraling van de WMO' kunnen luiden.

Wat waren de hoofdthema's van de avond?   PGB   en   voorzieningen.
Beide onderwerpen werden behandeld aan de hand van een case met stellingen, begeleid met een filmpje.

De case over het Persoonsgebonden budget (PGB) had duidelijk het doel dit als een gevaarlijk iets te presenteren met het kennelijke doel dat de cliëntele hiervoor niet gaat kiezen.
Op zich is deze benadering te verklaren. De ISD is namelijk voor de hulp bij het huishouden over gegaan naar een andere wijze van contractering met de zorgaanbieders, het zogenaamde veilingmodel. Gevolg is dat degene die hulp bij het huishouden nodig heeft een andere hulp krijgt dan hij of zij gewend was en dat dat ieder jaar opnieuw het geval kan zijn. De cliëntele vond de oplossing hiervoor door het overgaan naar een PGB waarmee men zelf voor de hulp kon kiezen. In Lisse heeft daarop een stichting het gat in de markt gezien en daarop ingesprongen en dat loopt nu als een trein met zeer tevreden mensen, zowel de cliënten als de werkenden.

Uit de discussies aan de diverse tafels kwam ook naar voren dat de wijze van indiceren verbetering behoeft. Er wordt teveel geïndiceerd gebaseerd op een telefoongesprek en te weinig gebaseerd op een huisbezoek. Bij dit laatste wordt veel meer relevante informatie verkregen voor het opstellen van een juiste indicatie. De gemeente Eindhoven indiceert alleen maar aan de hand van huisbezoeken en heeft de ervaring dat ze daarmee goedkoper uit is en een minimaal aantal klachten krijgt.

De tweede case ging over een familie Pieterse waarbij de term 'ver-gezocht' wel een beetje op zijn plaats is. Er wordt als een mogelijke oplossing voor een tijdelijk probleem ook de respijtzorg bij gesleept, terwijl die zorg daar helemaal niet voor is. Voorts zijn door de ISD weer stokpaardjes van stal gehaald, zoals de stelling dat het normaal is dat men als men ouder wordt altijd gaat verhuizen en dat dan gebruikt om een vergoeding niet te geven als die verhuizing vanwege een niet verwacht gebrek noodzakelijk blijkt. Gelukkig is de rechter het daarmee lang niet altijd eens. Bij de overige stellingen bleek duidelijk dat het publiek in de zaal geen publiek is dat veel met handicaps en de financiële consequenties daarvan te maken heeft. De neiging leeft bij dit publiek dat de extra kosten die een gehandicapte heeft door zijn handicaps door hemzelf maar moeten worden gedragen. In dat licht bezien is de naam armoedeconferentie dus wel juist, want als het inderdaad daarheen zou gaan dat de gehandicapte het zelf maar financieel moet uitzoeken dan komt er een nieuwe vorm van armoede aan.